In etappe 9 van de Tour de France van 2025 zette Mathieu VanderPoel samen met ploeggenoot Jonas Rickaert een gedurfde stap, niet voor de roem, maar om Rickaerts droom te verwezenlijken.
Vanaf het moment dat de koers begon, maakte het dynamische duo zich los van het peloton. Zoals VanderPoel later uitlegde, was zijn doel simpel:
“Jonas droomde ervan om ooit op het Tourpodium te staan, voor de prijs voor strijdlust. Ik ging hem daar vandaag bij helpen.”
Het ging niet om het winnen van de etapperoem, maar om Rickaert een uniek moment te gunnen.
Het plan was even gedurfd als duidelijk: twee renners zouden samen trappen met een sterk, constant wattage in wisselende bochten van vijf minuten, om het peloton zo lang mogelijk op afstand te houden. Rickaert herinnerde zich:
“We hadden afgesproken… dat we elk vijf minuten vooraan zouden rijden… en we probeerden dat vol te houden tot aan de finish.” (Domestique Cycling)
Ondertussen noemde VanderPoel het “een grap” die een oprechte realiteit werd:
“Er was geen geheime tactiek… Jonas wilde op het Tourpodium staan… dus bedachten we deze actie om dat te bereiken.”
Het duo hield de achtervolgende groep bijna 173 km achter zich en dwong het peloton tot het uiterste in wat een van de snelste etappes in de geschiedenis van de Tour werd. Hoewel ze met nog minder dan een kilometer te gaan werden ingehaald, leverde Rickaerts doorzettingsvermogen hem de prijs voor strijdlust en een podiumplaats op waar hij zo naar verlangde:
“‘Een droom van mij om… op het Tourpodium te staan'”, zei hij emotioneel aan de finish.
VanderPoels steun maakte die droom werkelijkheid.
Dit moment ging niet alleen over statistieken of etappes – het was een bewijs van teamspirit en vriendschap. Zoals Canadian Cycling Magazine het verwoordde:
“Uiteindelijk… hebben we Jonas’ droom waargemaakt. Het heeft wat moeite gekost.” (Canadian Cycling Magazine)
Voor VanderPoel draait wielrennen niet alleen om persoonlijke prestaties – het gaat ook om het opbeuren van de mensen om hem heen.
Onbaatzuchtig leiderschap: VanderPoel bewees dat hij meer is dan een krachtpatser – hij is een teamspeler die de overwinningen van zijn ploeggenoten viert.
Iconische symboliek: Hun ontsnapping benadrukte dat wielrennen niet alleen om winnen draait – het gaat om solidariteit, dromen en gedeelde passie.
Een verhaal voor de eeuwigheid: Zelfs zonder etappezege zal deze stap herinnerd worden als een van de meest bemoedigende gebaren in de recente geschiedenis van de Tour.
Tijdens etappe 9 jaagde Mathieu vanderPoel niet op persoonlijke roem – hij was vrijwilliger in dienst van de droom van een vriend. En daarmee herinnerde hij ons eraan: echte kampioenen bouwen aan anderen.
