Die vijf woorden, zacht uitgesproken door Mathieu van der Poel tegen Roxanne Bertels in de emotionele drukte van de UCI Wegwereldkampioenschappen 2026 in Montréal, landden met onverwachte kracht. Het was geen grootse verklaring voor de camera’s. Het was een privébelofte tussen een kampioen en de vrouw die hem door elke top en elke genadeloze dip van zijn carrière heeft bijgestaan. Toch reisde het moment al snel verder dan het koppel zelf en raakte het fans die er iets zeldzaams en diep menselijks in herkenden.
Van der Poels prestatie in Canada maakte Nederland opnieuw trots. Op een veeleisend circuit in Montréal dat velen iets te zwaar vonden voor pure klassiekerspecialisten — meer dan 273 kilometer met ruim 3800 hoogtemeters — reed hij met dezelfde meedogenloze inzet die hem al jaren kenmerkt. Het parcours, opgebouwd rond de Mount Royal-lussen die renners al testen in de Grand Prix Cycliste de Montréal, bevoordeelde de sterkste klimmers en de meest veerkrachtige motors. Van der Poel kende de uitdaging. In de dagen voor de wedstrijd sprak hij open over de moeilijkheidsgraad, maar bleef hij erop hameren dat een hard, onvoorspelbaar wereldkampioenschap hem juist lag. “Hoe zwaarder, hoe beter,” had hij gezegd. Wat hij niet openlijk zei, was hoeveel van die strijd werd gevoed door de belofte die hij net had gedaan.
Roxanne Bertels was erbij. Zwanger van hun eerste kind — een dochter die in januari 2027 wordt verwacht — was ze met hem meegereisd naar Canada. Het koppel had de zwangerschap eind juni aangekondigd, slechts enkele dagen voor de Tour de France, met een eenvoudige Instagram-post met de tekst “Bébé VdP.” Het nieuws leverde een golf van felicitaties op uit het hele peloton. In de maanden daarna deelde Roxanne zachte updates over hoe snel de zwangerschap voorbijvloog en hoe gelukkig ze zich voelde. Van der Poels antwoorden waren kenmerkend terughoudend, maar vol gevoel: “Ik kan niet wachten om ons kleine meisje te ontmoeten.” Op het WK stond ze tussen de staf en de Nederlandse contingente, een van de weinige mensen die écht begrijpt wat het leven dat hij heeft gekozen kost.
Hun verhaal begon in 2018 op een Porsche-evenement in Finland. Roxanne heeft later verteld dat ze destijds nauwelijks wist wie hij was — ze wist dat hij wielrenner was, maar ze leefde niet in de wielerwereld. Die schone lei, zo blikte ze later terug, was waarschijnlijk een geschenk. In de acht jaar die volgden, werd zij de stille constante in een carrière vol lawaai. Ze heeft gewacht buiten hotels na late aankomsten, de praktische kant van een leven op de weg geregeld en vanaf de eerste rij gekeken hoe hij zijn lichaam door veldritseizoenen, mountainbike-campagnes, gravel-titels en de grootste eendagskoersen op de kalender heenjoeg. Ze heeft de offers van dichtbij gezien. In interviews sprak ze over hoe indrukwekkend — en soms vermoeiend — die toewijding kan zijn. “Je ziet hoeveel hij opoffert,” zei ze ooit. “Het is echt indrukwekkend.”
Voor Van der Poel was het seizoen 2026 al betekenisvol vóór Montréal. Hij opende het jaar met een zege in de Omloop Het Nieuwsblad, won de E3 Saxo Classic, werd tweede in de Ronde van Vlaanderen en vierde in Parijs-Roubaix. In de Tour de France pakte hij etappes, waaronder een memorabele rit waarbij hij sprak over “mijn twee meiden aan de finish.” Daarna volgde de Ronde van Luxemburg, waar hij twee etappes won, waarvan één een opmerkelijke solo van bijna 170 kilometer die waarnemers met open mond achterliet. De vorm was er. De vraag was of het parcours in Montréal hem in staat zou stellen die om te zetten in een medaille of een regenboogtrui.
Uiteindelijk deed het resultaat er minder toe dan de intentie erachter. Toen hij Roxanne aankeek en zei “I’ll try, I promise,” droegen die woorden het volle gewicht van alles wat ervoor was gekomen: de lange trainingsblokken in Spanje, de winterkoersen in de modder, de valpartijen, de herstelperiodes, de nachten ver van huis. Ze droegen ook de nieuwe verantwoordelijkheid van het aanstaande vaderschap. Dit ging niet langer alleen over persoonlijke glorie of nationale trots. Het ging erom de persoon die het meest voor hem betekent te laten zien dat hij nog steeds alles zou geven, ook nu hun leven voor altijd ging veranderen.
Fans voelden het meteen. Beelden en beschrijvingen van het moment verspreidden zich snel onder Nederlandse supporters en de bredere wielergemeenschap. Velen zeiden dat ze erdoor tot tranen toe waren geroerd. In een sport die vaak koude berekening en meedogenloze tactiek viert, was dit een herinnering aan het menselijke hart dat onder de prestatie klopt. De Nederlandse contingente in Montréal, al opgebeurd door de overwinning van Demi Vollering in de vrouwenwegwedstrijd een dag eerder, vond een extra laag emotie in de stille belofte van hun aanvoerder.
Van der Poel is nooit de meest openlijk emotionele renner geweest. Hij laat zijn benen liever het werk doen. Toch weten de mensen die hem het best kennen dat achter dat kalme uiterlijk een diepe loyaliteit schuilgaat naar de mensen die het dichtst bij hem staan. Roxanne is die persoon al bijna een decennium. Zij heeft haar eigen leven aangepast aan dat van hem, is zelf gaan fietsen nadat een blessure haar van het hardlopen hield, en heeft de gestructureerde, gezondheidsgerichte levensstijl omarmd die topsport eist. In ruil daarvoor heeft hij gezegd dat samenwonen met haar hem kalmer en meer gegrond heeft gemaakt. Nu er een dochter aankomt, zal die band nog verder verdiepen.
De Wereldkampioenschappen van 2026 zullen om veel dingen herinnerd worden: de terugkeer van het evenement naar Montréal na meer dan een halve eeuw, het zware parcours, de nieuwe regenboogtruien in de verschillende categorieën. Voor een groot aantal fans zal een van de blijvende beelden echter eenvoudiger zijn. Een kampioen die de vrouw van wie hij houdt aankijkt en een belofte doet die niets met medailles te maken had en alles met hart.
“I’ll try,” zei hij.
“I promise.”
Met die woorden toonde Mathieu van der Poel opnieuw waarom zoveel mensen niet alleen de uitslagen volgen, maar ook de man zelf. De prestatie maakte de Nederlanders trots. De belofte liet hen iets méér voelen.