In een zeldzame en zeer persoonlijke reflectie heeft Ivonne Boeckx, de moeder van wielersuperster Wout van Aert, zich openhartig uitgelaten over de jeugd van haar zoon. Ze schetst een levendig portret van een jongen wiens liefde voor wielrennen al zijn wakkere momenten in beslag nam.
Van Aerts reis, inmiddels een begrip in de sport, begon niet onder de felle lichten van Europese klassiekers, maar in het rustige Belgische stadje Herentals – waar, zoals zijn moeder zich herinnert, een jonge Wout maar één obsessie had: zijn fiets.
“Wielrennen was niet zomaar een sport voor Wout”, vertelde Boeckx. “Het was alles. Terwijl andere kinderen videogames speelden of binnen bleven tijdens de regen, was Wout buiten en reed hij urenlang rondjes.”
Boeckx herinnert zich dat de vastberadenheid van haar zoon om te fietsen al op ongewoon jonge leeftijd begon. Hij was pas twee jaar oud toen hij erop stond om zonder zijwieltjes te leren fietsen. Op vierjarige leeftijd deed hij al alsof hij de Tour de France reed, waarbij hij plastic flessen als waterbidons gebruikte en zichzelf over de denkbeeldige finishlijn aanmoedigde.
“Zijn eerste echte wielerwedstrijd? Hij smeekte ons wekenlang,” zei ze lachend. “En toen hij eenmaal groen licht kreeg, trainde hij als een professional, ook al was hij pas zeven.”
Wouts intensiteit kon moeilijk te hanteren zijn, gaf Boeckx toe, vooral voor een moeder die gewoon wilde dat haar kind zonder druk van het leven kon genieten. Maar ze realiseerde zich al snel dat ze niet met een doorsnee kind te maken had.
“Hij had een discipline die ik niet verwachtte. Als hij viel, stond hij weer op. Als hij verloor, trainde hij harder. Je kon hem er niet van overtuigen om pauzes te nemen – wielrennen was zijn rust, zijn passie en zijn droom.”
Achter elke kampioen schuilt een stille steunpilaar, en de rol van Boeckx kan niet genoeg worden benadrukt. Van het rijden van Wout naar ochtendwedstrijden door heel België tot het helpen met het verbinden van zijn wonden na talloze valpartijen, ze was er altijd.
“Er waren koude ochtenden, modderige veldritparcoursen en lange ritten naar huis met een vermoeide jongen op de achterbank. Maar ik heb me geen moment afgevraagd of het de moeite waard was,” zei ze. “Hij was hiervoor geboren.”
Toen Wout de overstap maakte naar de profs, deed zijn moeder een stapje terug uit de schijnwerpers – maar nooit uit zijn buurt.
“Als ik hem nu op het podium zie, zie ik nog steeds het jongetje dat door plassen fietste tot zijn schoenen kletsnat waren,” zei ze met tranen in haar ogen. “Ik ben trots op wat hij heeft gewonnen, maar nog trotser op wie hij is.”
“Wielrennen was altijd prioriteit”
Voor Boeckx komt Wouts succes niet als een verrassing – het is het resultaat van jarenlange, eenzijdige focus.
Voor Wout was wielrennen niet alleen het allerbelangrijkste ter wereld. Het was zijn wereld. En die wereld zien uitgroeien tot iets zo moois… dat is de grootste vreugde van mijn leven.
Terwijl Wout van Aert fans over de hele wereld blijft inspireren, is het duidelijk dat zijn verhaal niet alleen een verhaal is van triomfen en trofeeën, maar ook van onwrikbare kinderdromen – gevoed door een moeder die nooit aan het hart van haar zoon twijfelde.
