Voor Jasper Philipsen had de Tour de France van 2025 opnieuw een beslissend moment in zijn carrière moeten worden. Na een reeks sterke prestaties eerder in het seizoen waren de verwachtingen hooggespannen. Fans, analisten en zelfs rivaliserende sprinters zagen hem als een te kloppen man in de vlakke etappes. Maar in plaats van zijn armen in de lucht te steken als blijk van overwinning aan de finish, worstelde Philipsen met de verwoestende realiteit dat hij halverwege de wedstrijd moest opgeven.
“Als je de Tour verlaat, is het niet alleen een fysieke terugtrekking, maar ook een emotionele”, gaf Philipsen toe. “Je wordt de volgende ochtend wakker en je houdt je niet meer vast aan een getal. Je kijkt naar de jongens op tv in plaats van er zelf bij te zijn. Dat doet pijn. Het voelt alsof je een deel van jezelf bent kwijtgeraakt.”
De Belgische sprinter beschreef hoe de dagen na zijn terugtrekking tot de zwaarste uit zijn professionele carrière behoorden. Hoewel blessures en ziektes bij het wielrennen horen, kunnen de mentale gevolgen moeilijker te boven komen dan de fysieke symptomen. “Er is een stemmetje in je hoofd dat steeds vraagt: ‘Wat als? Wat als ik had doorgezet? Wat als ik iets anders had gedaan?’ Die gedachten kunnen je helemaal opvreten,” zei hij.
Daar kwam Mathieu van der Poel om de hoek kijken. De Nederlandse allrounder, bekend om zijn agressieve koersstijl en nuchtere houding, was niet van plan zijn teamgenoot in een vicieuze cirkel van twijfel te laten belanden. Philipsen zegt dat Van der Poel hem binnen enkele uren na de officiële aankondiging van de terugtrekking belde. “Hij zei tegen me: ‘Je kunt niet veranderen wat er is gebeurd, maar je kunt wel bepalen wat er daarna gebeurt.’ Dat is me bijgebleven,” herinnerde Philipsen zich.
Van der Poel liet het niet bij woorden. Een paar dagen later stond hij met zijn fiets voor de deur van Philipsen, klaar om te gaan fietsen. “Het ging niet om intervallen of gestructureerde training. Het ging erom weer de weg op te gaan, ons te herinneren waarom we van deze sport houden. Hij maakte grapjes, vertelde verhalen en zorgde ervoor dat we ons weer even kind voelden, fietsend voor de lol,” zei Philipsen met een glimlach.
De twee begonnen regelmatig samen te trainen, waarbij ze het luchtig maar doelgericht hielden. Langzaam voelde Philipsen zijn vorm terugkeren – niet alleen in zijn benen, maar ook in zijn geest. “Mathieu herinnerde me eraan dat mijn carrière niet wordt bepaald door één slecht moment. We hebben allemaal wel eens van de fiets moeten stappen. De groten zijn degenen die sterker terugkomen.”
Die hernieuwde energie vertaalde zich in resultaten. Tegen het einde van het seizoen was Philipsen weer van de partij, deed hij mee aan sprints en toonde hij dezelfde vastberadenheid die hem tot een van de meest gevreesde finishers van het peloton had gemaakt. Hij wist zelfs verschillende podiumplaatsen te behalen, wat bewees dat zijn seizoen – en zijn geest – nog lang niet voorbij waren.
Terugkijkend geeft Philipsen Van der Poel niet alleen de eer voor de fysieke steun, maar ook voor de emotionele opkikker. “In het wielrennen hoor je vaak over wattages, trainingsschema’s en tactieken. Maar we praten te weinig over vriendschap en steun. Ik zal nooit vergeten hoe Mathieu er voor me was toen ik het het hardst nodig had.”
Voor Philipsen is de aflevering een les in veerkracht geworden. “De Tour is de grootste wedstrijd ter wereld, maar het is niet het einde van de wereld. Er is altijd een nieuwe wedstrijd, een nieuw doel, een nieuwe kans. En met teamgenoten zoals Mathieu besef je dat je nooit echt alleen bent in de strijd.”
