Wiellegende Eddy Merckx is nooit iemand geweest die zijn mening verbloemde. Deze keer heeft de vijfvoudig Tour de France-winnaar verhitte discussies in de wielerwereld aangewakkerd met zijn openhartige mening over de editie van 2025.
Kort na afloop van de Tour sprak Merckx met de Belgische media over zijn teleurstelling over wat hij ervoer als een gebrek aan spanning in de wedstrijd van dit jaar.
“Er was geen echte spanning tijdens de Tour de France van dit jaar”, zei Merckx. “Jammer. Ik had meer verwacht van het grootste wielerevenement van het jaar. Natuurlijk waren de prestaties indrukwekkend, maar het voelde nooit echt alsof de wedstrijd op het scherp van de snede was.”
De opmerkingen van Merckx weerspiegelen een gevoel dat door sommige fans wordt gedeeld: de strijd om het algemeen klassement miste echte onzekerheid. De dominante voorsprong van de uiteindelijke winnaar werd al vroeg in de bergetappes gevestigd, waardoor er weinig ruimte was voor dramatische comebacks of het soort tijdsverschillen dat de gele trui tot het laatste weekend in het spel houdt.
In voorgaande jaren zagen wielerfans Tours waar de uitslag pas in de voorlaatste tijdrit of de laatste bergetappe beslist werd. Dit jaar waren velen echter van mening dat het klassement al zo goed als beslist was voordat het peloton de Pyreneeën bereikte.
Afkomstig van een man die de bijnaam De Kannibaal kreeg – beroemd om zijn meedogenloze aanvallende stijl en zijn vermogen om op elk terrein te winnen – is Merckx’ visie gevormd door een tijdperk waarin onvoorspelbaarheid regeerde. Renners vielen van ver aan, allianties verschoven halverwege de etappe en de koers kon omslaan in een enkel moment van zwakte.
Het moderne professionele wielrennen daarentegen wordt gekenmerkt door wetenschappelijke precisie: zorgvuldig berekende vermogensafgiftes, gespecialiseerde trainingskampen, voedingswetenschap en datagedreven strategie. Hoewel deze ontwikkelingen de atletische prestaties hebben verbeterd, hebben ze volgens critici zoals Merckx ook een deel van de rauwe chaos weggenomen die oudere edities zo spannend maakte.
De Tour van dit jaar was een toonbeeld van uitmuntendheid – opmerkelijke klimtijden, perfect uitgevoerde teamtactieken en een bijna feilloze fietsbeheersing. Toch was juist die perfectie mogelijk de reden dat de wedstrijd die onvoorspelbare wendingen miste waar fans en commentatoren zo naar snakken.
Zelfs de bergetappes, hoewel adembenemend qua inspanning, verliepen vaak volgens voorspelbare patronen: de kopgroep zette een moordend tempo neer, rivalen vielen één voor één weg en de laatste kilometers waren meer een test van pure watts dan van tactische durf.
De opmerkingen van Merckx hebben online discussies aangewakkerd. Traditionalisten zijn het met hem eens en verlangen naar de Tour, waar één gedurfde aanval het algemeen klassement zou kunnen herschrijven. Anderen verdedigen de huidige stand van zaken in de wielersport en wijzen erop dat dominantie op zich al een vorm van sportieve grootheid is, en dat niet elke editie een nek-aan-nekrace kan opleveren.
Nu de wielersport wat velen het Pogacar-Vingegaard-Van der Poel-tijdperk noemen, ingaat, verschuift de balans tussen dominantie en onvoorspelbaarheid. Als één renner of ploeg consistent voorop blijft, kan spanning in het klassement een zeldzame luxe worden.
Voorlopig richt de aandacht zich op de wedstrijd van volgend jaar. Kunnen de organisatoren en ploegen van de sport de voorwaarden scheppen voor een opener, onvoorspelbaarder koersverloop? Of blijft het tijdperk van berekende dominantie voortduren, met renners die historische prestaties leveren, maar minder verrassingen in de slotfase?
Eddy Merckx zal het in ieder geval nauwlettend volgen. En afgaande op zijn laatste opmerkingen hoopt hij dat het volgende hoofdstuk van de Tour dat elektrische gevoel van gevaar, drama en onzekerheid terugbrengt dat hem in eerste instantie verliefd maakte op de wedstrijd.
