Het was een onverwacht emotioneel moment tijdens een recente uitzending toen veteraan wielercommentator José De Cauwer zich alleen in het commentaarhokje bevond – en de stille, bijna spookachtige stilte bracht een krachtige persoonlijke herinnering naar boven.
Terwijl de camera’s kort over het hokje draaiden, merkten kijkers dat De Cauwer, al decennialang een vaste waarde in de Belgische wielerverslaggeving, alleen zat – geen co-commentator, geen analist naast hem. Het was een zeldzaam gezicht voor fans die gewend zijn geraakt aan zijn inzichten in combinatie met een tweede stem. Maar wat volgde was meer dan alleen een vreemde technische of planningsfout – het was diep menselijk.
“Hier alleen zitten… het doet me denken aan mijn grootvader,” zei De Cauwer in de uitzending, zijn stem zacht maar vastberaden. “Hij zat vroeger alleen in zijn woonkamer, luisterde naar de radio en vertelde in zijn hoofd over wedstrijden. Die stilte… die zit vol echo’s.”
De Cauwers grootvader, zo vertelde hij aan luisteraars, was een van de mensen die zijn liefde voor de sport aanwakkerden. Lang voor de tijd van televisie-uitzendingen en in-ear radio’s volgden wielerfans koersen via knetterend commentaar of papieren updates.
“Hij had zoveel passie, zelfs toen hij niets anders had dan statische en gekrabbelde aantekeningen,” herinnerde De Cauwer zich. “Misschien heb ik dat daar wel vandaan.”
Zijn stem, normaal gesproken helder en ritmisch van analyse, gleed over in een meer poëtische toon – en fans in heel België en Nederland konden de zwaarte van het moment niet onderdrukken.
Wielerfans overspoelden sociale media met bewondering en warmte.
“Dat was een van de meest ontroerende momenten die ik ooit in een wieleruitzending heb gehoord.”
“José is meer dan een commentator – hij is een verhalenverteller met ziel.”
“Van het peloton tot ons hart, elk woord weegt als het De Cauwer is.”
Voor velen is wielercommentaar meer dan alleen achtergrondgeluid – het is de soundtrack van levenslange herinneringen. En voor José De Cauwer was alleen in de cabine zitten geen stilte – het was geschiedenis die terugfluisterde.
Terwijl de etappe verder rolde en het peloton door het landschap raasde, keerde De Cauwer terug naar zijn gebruikelijke scherpe commentaar. Maar even vertraagde de wereld – en werd de passie van een grootvader voor wielrennen op de meest ontroerende manier herdacht.
In zijn eenzaamheid gaf José De Cauwer ons iets moois: een herinnering dat achter elke stem een verhaal schuilgaat. En soms ook een grootvader.
