Van Aert en Sarah krijgen steun uit onverwachte hoek
De emotionele woorden van Sarah De Bie na Wout van Aerts overwinning in Strade Bianche raakten niet alleen de kijkers, maar ook mensen binnen de wielerwereld. Friedel Guldemont, de partner van profrenner Alex Colman, deelde op Facebook een krachtig bericht vol steun, herkenning en vooral: erkenning. “De emoties, de zorgen, de intense trots – ze zijn ons maar al te bekend,” schreef ze.
De Bie vertelde zondag in tranen hoe zwaar het mentaal is om haar man steeds weer te moeten ‘oplappen’. De overwinning in Siena voelde als een beloning na een lange periode van pijn en twijfel. Voor Guldemont kwam het verhaal hard binnen – het had het hare kunnen zijn. “De gunfactor voor Wout en zijn gezin is terecht groot. Maar Sarahs woorden over de druk en het constante terugvechten… dat raakte me diep. Want dat is de realiteit van zovelen in deze sport.”
Geen plek, geen zekerheid, wel dezelfde risico’s
Guldemont weet als geen ander hoe het leven aan de zijlijn van het peloton is. Haar partner, Alex Colman, kende een rampjaar met drie zware valpartijen in korte tijd. De ergste klap kwam in januari: met 90 km/u botste hij tegen een verlichtingspaal. “Op dat moment was ik zwanger van ons zoontje Phil. Het verschil met Wout? Wout hééft zijn plek, zijn carrière, zijn zekerheid. Bij Alex is alles onzeker. Elke terugkeer is een gok.”
Dat maakt de mentale belasting minstens even zwaar. “Ze rijden tegen toppers, dromen van een WorldTour-contract, maar leven met de constante dreiging dat één valpartij alles tenietdoet. Dat is niet alleen slopend voor hen, maar ook voor ons: hun partners, gezinnen, hun vangnet.” Het wielerleven is niet alleen fysiek risicovol, maar ook emotioneel uitputtend.
Inzicht in de schaduwkant van het peloton
Guldemont roept op tot meer begrip voor de onzichtbare strijd achter de schermen. “We hebben samen al veel moeten slikken. Maar ook veel geleerd: over veerkracht, liefde, en het leven in de schaduw van het peloton, waar de inzet en het risico even groot zijn.” Haar boodschap is geen klaagzang, maar een pleidooi voor inzicht – voor het erkennen van de mentale last die niet zichtbaar is op het scorebord.
“Ik schrijf dit niet voor medelijden,” besluit ze, “maar om te tonen hoe het écht is. Misschien is het tijd dat ook dit verhaal verteld wordt. Over wat het betekent om te blijven hopen, ook als je leeft in de schaduw van deze knappe generatie.” In een sport waar heldendom vaak wordt gemeten in overwinningen, werpt Guldemont een licht op een andere kant van kracht en opoffering – een kant die zelden in beeld komt, maar minstenszo waardevol is.
