In de rustige uren na het veroveren van een zwaarbevochten bronzen medaille tijdens het WK wielrennen van 2026 in Montréal, deed Mathieu van der Poel wat hij zo vaak doet wanneer de emoties het hevigst zijn: hij richtte zich tot zijn grootvader.
Hij plaatste een eenvoudige foto van een bijzonder biertje. Op de fles stonden de woorden “Allez Pou-Pou”. Op de achterkant stond een speelse Franse zin: “Bière qui roule n’amasse pas mousse!” – een rollend biertje vangt geen schuim. Het etiket maakte duidelijk dat het bier was gebrouwen ter ere van Raymond Poulidor: de man die door de Fransen nog altijd ‘Poupou’ wordt genoemd, de ‘Eeuwige Tweede’, de renner die nooit de gele trui droeg maar wel voor altijd in de harten van een natie voortleefde.
Het was een ingetogen, persoonlijk gebaar na een luidruchtige, publieke koers. En het paste perfect bij zijn karakter.
Raymond Poulidor won nooit de Tour de France. Hij eindigde drie keer als tweede en vijf keer als derde. Hij heeft nooit de gele trui aangetrokken. Toch werd hij geliefder dan velen die dat wel deden. Zijn duels met Jacques Anquetil en later Eddy Merckx maakten hem tot een volksheld: de underdog die waardig leed en bleef glimlachen, ook al greep hij telkens net naast de zege. Toen hij in november 2019 overleed, rouwde Frankrijk alsof het een geliefde oom had verloren.
Mathieu, de kleinzoon die zowel de genen als de strijdlust heeft geërfd, is hem nooit vergeten. Toen hij in de tweede etappe van de Tour van 2021 de gele trui veroverde, wees hij naar de hemel. Later vocht hij tegen de tranen en zei hij dat hij wenste dat zijn grootvader erbij had kunnen zijn voor een foto: eentje in het geel, en eentje in het shirt van de sponsor. Het team heeft die traditie voortgezet met speciale “Merci Poupou”-shirts tijdens de rustdagen van de Tour, waarmee geld wordt ingezameld voor de stichting die de naam van de grootmeester draagt.
Dit najaar heeft het eerbetoon een nieuwe, meer intieme dimensie gekregen. Mathieu en zijn partner Roxanne Bertels verwachten in januari 2027 hun eerste kind. In de aanloop naar het WK deelde het koppel het blijde nieuws al – “Bébé VDP” – en later bevestigden ze dat ze een dochter verwachten. Voor een man die opgroeide in de lange schaduw van een wielerdynastie, is de komst van de volgende generatie meer dan een persoonlijke mijlpaal. Het is een levende voortzetting van het verhaal dat begon bij de zoon van een pachtboer uit de Creuse, die uitgroeide tot de meest geliefde renner van Frankrijk.
In de dagen na de koers in Montreal beschrijven de mensen die dicht bij Mathieu staan een ingetogen vastberadenheid. De bronzen medaille, behaald op dezelfde wegen waar ‘Poupou’ in 1974 tweede werd, voelde als het afsluiten van weer een hoofdstuk. Het bier was een publiek gebaar. Het kind dat op komst is, voelt als een persoonlijke belofte: dat de naam, de strijdlust en de warmte van Raymond Poulidor niet zullen eindigen bij de generatie die zelf koerste. Een klein meisje zal opgroeien met verhalen over de grootvader die nooit het geel droeg, maar die er toch voor zorgde dat heel Frankrijk zich een winnaar voelde telkens als hij op het podium stond.
Mathieu is nooit iemand geweest van grote woorden. Hij laat liever daden spreken: aanvallen van ver, vingers die naar de hemel wijzen, een flesje bier met een speciaal etiket dat hij deelt met de wereld. Door dit nieuwe leven – op zijn eigen, ingetogen manier – te wijden aan de nagedachtenis van de man die hij nog altijd zijn grootste kampioen noemt, doet hij iets wat Poupou perfect zou hebben begrepen.
De koers gaat door. De benen doen nog steeds pijn. De weg loopt nog steeds omhoog. En ergens vooruit komt een nieuwe generatie al in beweging – met een beetje van dat hart van de ‘eeuwige tweede’, en met alle liefde die dat hart legendarisch maakte.
Allez Pou-Pou.
En welkom, kleintje.
